نیمه پر یا نیمه خالی لیوان، بررسی ها نشان میدهد بدبینی ریشه عصبی دارد

نیمه پر یا نیمه خالی لیوان، بررسی ها نشان میدهد بدبینی ریشه عصبی دارد

مغز و اعصاب

تاریخ انتشار : 1397/05/27 بازدید : 627

شاید در برخورد با آن دسته افرادی که از اختلالاتی مثل اضطراب  یا  افسردگی  شدید رنج می برند، به این نکته توجه کرده باشد که آنها به طور چشم گیری بد بین هستند یا در اصطلاح عام "توجه شان به نیمه خالی لیوان است تا نیمه پر آن" اما دلیل این موضوع چیست؟

دانشمندان علوم اعصابِ MIT در تحقیقات اخیر خود علت  بد بینی  را در بخشی از مغز به نام هسته دمی یافته اند!

حتما بخوانید چرا بر باورهای نادرست خود پافشاری میکنیم

در آزمایشاتی که بر روی حیوانات در همین حوزه صورت گرفته است، بخشی از مغز (موسوم به هسته دمی یا caudate nucleus) که بدبینی را تولید میکند را تحریک کردند. در این حالت حیوانات ناچار به اخذ تصمیم های منفی بودند. به این معنی که، نقص های موجود در یک رویداد برای آنها پراهمیت تر از مزایای آن جلوه داده شد. جالب است بدانید تاثیر این تحریک، تا 1 روز بعد نیز می تواند ادامه داشته باشد.

آزمایشگاه خانم گریبیل، استاد موسسه MIT و عضوی از موسسه تحقیقات مغز مک گاورنِ MIT و مسئول ارشد تحقیقات، اخیرا یک مدار نورونی شناسایی کرده اند که در زیر خود لایه هایی از نوع مشخصی از تصمیم گیری موسوم به "کشمکشِ متوقف کننده نزدیکی" یا  approach-avoidance conflict دارد.

این نوع تصمیمات که نیازمند توزین گزینه ها با استفاده از عناصر مثبت و منفی می باشد، تمایل دارند که به میزان اضطراب در فرد دامن بزنند. همچنین استرس مزمن به طرز چشمگیری توسط این نوع از تصمیم گیری مورد اثر قرار گرفته است. استرس بالا معمولا حیوانات را به انتخاب گزینه هایی با خطر بالا و بازدهی زیاد سوق می دهد.

در تحقیقات جدید، محققان تمایل داشتند که ببینند آیا میتوانند اثری را تولید کنند که گاهاً در افرادی که دچار افسردگی، اضطراب و وسواس فکری هستند دیده اند؟ این بیماران مشغول به رفتارهای تشریفاتیِ طراحی شده برای مبارزه با افکار منفی هستند و (برای همین) بار زیادی را بر روی خروجی های بالقوه منفی حاصله از یک رویداد می گذارند. محققین گمان بردند که می توانند بر تصمیم گیریِ  approach-avoidance اثر بگذارند.

برای آزمایش این فرضیه ها، محققان هسته های دمی، بخشی از مغز که به تصمیم گیری های هیجانی مرتبط است، را با استفاده از یک جریان کوچک الکتریکی در حالتی که به حیوانات جایزه به همراه یک حرکت نامطلوب (دمیدن هوا به چهره) ارائه میشد، تحریک کردند.

در هر آزمایش، نسبت جایزه به محرکِ نامطلوب متفاوت بود و حیوانات می توانستند تصمیم بگیرند که قبول کنند یا خیر.

حتما بخوانید چطور بر اساس ظاهر، شخصیت افراد را قضاوت میکنیم

این نوع تصمیم گیری به آنالیز سود دهی نیاز دارد. اگر جایزه به قدر کافی باارزش باشد، حیوانات تصمیم می گرند تا آن را انتخاب کنند و در غیر اینصورت، آن را رد می کنند.

وقتی محققان هسته های دمی را تحریک کردند، محاسبات سود دهی ناگهان به هم ریخت. حیوانات شروع به اجتناب از ترکیبی که قبلا آن را قبول می کردند، کردند.

این مقوله بعد از اتمام تحریک کنندگی نیز ادامه یافت و همچنان در روز آینده نیز دیده می شد، پس از آن نقطه، این حالت نیز به آرامی ناپدید شد.

نتیجه تحقیقات پزشکیاین نتیجه می گوید که حیوانات شروع به کم ارزش جلوه دادن جایزه ای که قبلی کردند و بر روی هزینه یِ اثرِ نامطلوب تمرکز داشتند. گابریل می گوید: این وضعیت که ما نیز تقلید می کرده ای، بیش از حد دانستن هزینه نسبت به سود است.

آواتار کاربر
دکتر محمد حسین رمضانی