در آمریکا پزشکان عمومی بیشتر از متخصصین، مسائل روانی را درمان می کنند!

در آمریکا پزشکان عمومی بیشتر از متخصصین، مسائل روانی را درمان می کنند!

روانپزشکی

تاریخ انتشار : 1397/05/25 بازدید : 276

در یک کلینیک پزشکی خانوادگی در دنور، یک مرد میانسال که در حال طلاق گرفتن بود از خستگی و درد شکم شکایت می کرد. دکتر کوری لیون مظنون شد که علائمِ بیمار به دلیل اضطراب، یعنی یک بیماری روانی قابل درمان، به وجود آمده است.

پس از انجام معاینات فیزیکی، برای جلوگیری از مشکلات دارویی، لیون برای بیمارش توضیح داد که گاهی مغز ما میتواند کاری کند که ما احساس خاصی داشته باشیم. سپس از او پرسید: آیا تو می خواهی که با یکی از روانشناسان من صحبت کنی؟

حتما بخوانید کاهش علائم افسردگی با مصرف ویتامین D

لیون یک مدیر پزشکی در مرکز پزشکی خانوادگی ویلیامز است که  دارای یک مدرک روانشناسی در بین تعداد اندک اما رو به رشد روش های پزشکی اولیه (عمومی) در آمریکا می باشد.

طبق اطلاعات مرکز جامع سلامت روانی National Institute of Mental Health مخف به NIMH ، وقتی که ما می خواهیم سلامت فیزیکی خود را مدیریت کنیم، تمایل داریم که متخصصان را پیدا کنیم. اما در مورد مشکلات سلامت روانی، نیمی از بزرگسالان به دنبال کمک از سوی پزشکان عمومی در مورد مشکلات رایج مثل اضطراب، کمبود توجه بیش فعالی، افسردگی و بد دهانی می گردند.

رجوع به پزشک عمومی به منظور مشکلات جسمی و روانی واقعا چیز جدیدی نیست. نسل های قبل، دکتر خانوادگی همه ی مشکلات از بدو تولد تا مرگ را مدیریت می کرد. اما در طی سال های اخیر، این زمینه به دکتر هایی که از جسم و دکتر هایی که از روان مراقبت می کردند تقسیم شد، همچنین (مشخص شد که) بیماری ها یک ارتباط واضحی بین جسم-روان دارند.

اما اکثر پزشکان عمومی آموزش دیده نیستند یا وقت برای مدیریت اختلالاتی مثل افسردگی، اختلالات استرسی پس از قائدگی ، اضطراب و فحاشی را ندارند. هنوز بیشتر آنان در نهایت نسخه هایی (شامل) دارو های ضد افسردگی و اضطراب می نویسند. دیگران نیز  بیماران را  به متخصصان سلامت روانی ارجاع می دهند.

اگرچه تنها نیمی از افراد برای گرفتن نوبت پزشک متخصص اقدام می کنند، (طبق NIMH)، بیشتر به دلیل آنکه این محدوده افراد خجالت و ننگ درمورد داشتن مشکل روانی احساس می کنند تا اینکه سختی پیدا کردن یک دکتر که بیماران جدید را بپذیرد، تحمل کنند و یا از سیستم بیمه ای آن ها پیروی کند.

طبق اطلاعات اتحادیه روانشناسان آمریکا، واقعیت آن است که بیشتر مردم از مراقبت های سلامت روانی استفاده نمی کنند اگر این مراقبات از سوی پزشک عمومی صادر نشود، پس تجمیع مراقبت سلامت روانی و رفتاری درون آموزشات پزشکی قابل قبول تر است.

لیون می گوید:

نقل قول از متخصصان پزشکیشما با مردمی مواجه هستید که ممکن است به نوعی از مشکلات انگیزشی (افسردگی) یا اضطراب دچار باشند که خواستن از آن ها برای یافتن یک مراقب سلامت روانی می تواند غافلگیر کننده باشد. من با داشتن یک روانشناس در مطبش، یک ارجاع فوری به متخصص برای مشکلات روانی مهیا کرده ام.

درمان همه ی بیمارها

کلینیک های کاملا تجمیع شده با قرار دادن روانشناسان تمایل دارند که در مراکز علمی پزشکی مثل کلینیک لیون که با دانشگاه پزشکی کلرادو در ارتباط است، حضور داشته باشند.

مطابق با دانسته های آژانس فدرال تحقیقات و کیفیت مراقبت سلامتی  این مقوله همچون بدنی که در حال رشد، تغییر می کند. تحقیقات نشان می دهند که تجمیع مراقبات سلامتی و رفتاری سلامت بیمار را افزایش می دهد و در طولانی مدت پول بیشتری ذخیره می شود.

داگ تاینان، مسئول مراکز تجمیعی در اتحادیه روانشناسان آمریکا می گوید:

نقل قول از متخصصان پزشکیاتحادیه روانشناسان از تعداد روانشناسان شاغل در مراکز پزشکی عمومی اطلاعاتی ندارد. سیستم های بزرگ مراقبت از سلامت در یوتا، دلاور، پنسیلوانیا، نبرسکا، تنسی، ماساچوست و اورگان از مراقبت های سلامت تجمیعی استفاده می کنند.

همچنین سازمان سلامت به طور تخمینی به 75% از بیماران خود که دچار  شرایط روانی هستند اجازه داده که احتیاجات خود را در مراکز بهداشتی عمومی برآورد کنند.

امی واکهولتر، PHD و استادیار روانشناسی در دانشگاه کلرادو، دنور، می گوید که برنامه های آموزشی برای مراقبت های سلامتیِ روانشناسی در حال افزایش است.

او می گوید:

نقل قول از متخصصان پزشکیما مردم را هرچه سریع تر که می توانیم آموزش می دهیم اما احتیاج به افزایش سطح آموزش وجود دارد. مردمی که این (آموزش ها  را) می بینند در مورد لزوم آن ها بسیار احساساتی می باشند.

دانشگاه کلرادو دنور یکی از قدیمی ترین برنامه ها را در کشور برای آموزش روانشناسان به منظور کار در مراکز بهداشتی دارد. برنامه های مشابه ای نیز در دانشگاه ماساچوست ، دانشگاه پزشکی هاروارد و مرکز دانشگاه علوم پزشکی دوک ارائه شده است. و همچنین برنامه های آنلاینی نیز وجود دارند که به روانشناسان دارای مدرک آموزشِ کار در مراکز بهداشتی را ارائه می دهند.

واکه ولتز یک بیمار عادی را توصیف می کند: یک مرد 60 ساله که به تازگی همسر او فوت شده است با دیابتِ بد خیم، پزشک عمومی او باید درمورد رژیم غذایی، ورزش و احتیاج به چک کردنِ بیشترِ قند خون خود با او صحبت می کرد، اما وقت آن را نداشت که در مورد نقشی که از دست دادن همسرش در بیماری او بازی میکرد، حرف بزند.

بیماری دیگر؛ یک زن در سومین دهه زندگی اش با یک شغل موفق و خانواده ای جوان دچار بدخوابی بود. پزشک عمومی ممکن است برای او قرص خواب تجویز کند اما روانشناس ممکن است یک اصطراب مرتبط با اختلال خواب در او ببیند که میتواند به رفتار درمانی او به جای دارو درمانی کمک کند

آواتار کاربر
محمد حسین رمضانی